صد شب، سد مردمی
اینجا ایران است. سرزمینی که هرگاه سیلابی خروشیده، سدی در برابرش قد برافراشته و هرگاه طمعی از دوردستها سر برآورده، مردمانش خود به سدی استوار بدل شدهاند. اینجا خاکی است که سدهایش فقط از سنگ و سیمان نیست؛ از دلهایی است که برای وطن میتپند و از قدمهایی که در شب، خیابانها را روشن میکنند.
این روزها، روایت همان سد است؛ سد مردمی. صد شب که خیابانها فقط گذرگاه نبودند، نشانه بودند؛ نشانه پیوندی آرام اما عمیق. صد شب که چراغ همبستگی خاموش نشد و رشتههای این خاک، در باد و هیاهو محکمتر از همیشه ماند.
این سرزمین، همیشه صحنه رستمها و اسفندیارها بوده است؛ نه فقط در قصه، که در حافظه زنده تاریخ. پهلوانانی که در میدان ایستادهاند و نامهایی که در آزمونهای سخت قد کشیدهاند. اما در همه این روایتها یک حقیقت جاری است: هیچ پهلوانی بیپشتوانه نمانده و هیچ میدان بینگاه این مردم نبوده است. اینجا، رستم از همین خاک نیرو میگیرد و اسفندیار در برابر همین اراده قد میکشد و میایستد.
ا با هیچکس سر ستیز نداریم، اما در دفاع از ایران، هیچگاه عقب ننشستهایم. این منطق این خاک است؛ سکوت پیش از طوفان و ایستادگی در لحظه خطر. ملتی که آغازگر هیچ جنگی نیست، اما در برابر هیچ تهدیدی سر خم نمیکند.
از کران تا کران این سرزمین، نگاهها بیدار است. آسمان ایران، آسمانی نیست که بیصاحب بماند. اینجا هر موج دیده میشود و هر سایه شناخته.
میدان در دست دلیران است و خیابان در اختیار مردم. و این پیوند، همان چیزی است که ایران را نگه داشته است؛ پیوندی میان میدان و خانه، میان شمشیر و شانه، میان نبرد و همبستگی. و این صد شب، چیزی جز تجلی همین پیوند نیست؛ صد شبی که نامش را میتوان در یک جمله خلاصه کرد: سد مردمی.
اینجا ایران است؛ مُلک دلیران و بیشه شیران. سرزمینی که فرزندانش در لحظه آزمون، قد میکشند و در سکوت شب، تاریخ را دوباره معنا میکنند.
و این حقیقت روشن است؛
این سد، همیشه مردم بودهاند.
