وقتی خوراک تعیینکننده میشود؛ روایت رشد تولید و صادرات در پتروشیمی بندرامام
عملکرد دهماهه پتروشیمی بندرامام در سال ۱۴۰۴، بیش از آنکه صرفاً یک گزارش آماری از رشد تولید و فروش باشد، نشانهای از یک انتخاب راهبردی است؛ انتخابی که «خوراک» را به نقطه کانونی سیاستگذاری و سرمایهگذاری تبدیل کرده و در صنعتی گرفتار ناترازی انرژی، امکان تداوم تولید، رشد صادرات و بهبود بهرهوری را فراهم آورده است.
در سالهایی که بخش قابل توجهی از صنعت پتروشیمی کشور با ریسکهای فزاینده تأمین خوراک و انرژی مواجه بوده، بندرامام مسیر متفاوتی را دنبال کرده است. سرمایهگذاری در افزایش دریافت خوراک از پتروپالایش دهلران، پالایشگاه هویزه و نوسازی تجهیزات مناطق نفتخیز جنوب، صرفاً پروژههای توسعهای مقطعی نبودهاند، بلکه بخشی از یک راهبرد بلندمدت برای کاهش شکنندگی تولید محسوب میشوند.
نتیجه این رویکرد در آمار دهماهه سال ۱۴۰۴ بهروشنی قابل مشاهده است. افزایش نزدیک به ۱۱ درصدی مجموع خوراک دریافتی و رشد ۷ درصدی خوراک NGL، در شرایطی رخ داده که بسیاری از مجتمعها با افت یا ناپایداری خوراک مواجه بودهاند. این مزیت، به بندرامام امکان داده است تا ظرفیتهای عملیاتی خود را فعال نگه دارد و از اثرات محدودکننده ناترازی انرژی فاصله بگیرد.
رشد تولید به بیش از ۴.۳ میلیون تن و ثبت افزایش حدود ۷ درصدی نسبت به مدت مشابه سال قبل، تنها پیامد کمی این سیاست نیست. همزمان، ارتقای شاخص بهرهوری به عدد ۷۱۳ نشان میدهد که افزایش خوراک، با بهبود عملکرد فرایندی و استفاده مؤثرتر از ظرفیتها همراه بوده است؛ موضوعی که در ارزیابی پایداری رشد، اهمیت بیشتری از خود عدد تولید دارد.
از منظر بازار نیز، پیوند میان ثبات خوراک و عملکرد تجاری بهوضوح دیده میشود. رشد ۳۰ درصدی فروش و عبور ارزش فروش از ۱۳۵ هزار میلیارد تومان، بیانگر آن است که بندرامام توانسته از مزیت تولید پایدار، برای تثبیت جایگاه خود در بازار داخلی و خارجی بهره بگیرد. سهم بالای محصولات با ارزش افزوده بالاتر نظیر پروپان، MTBE و ریفورمیت در سبد فروش، نشاندهنده جهتگیری آگاهانه در ترکیب محصول است.
در بخش صادرات، ثبت ارزآوری حدود ۸۹۰ میلیون دلار، تنها یک دستاورد مالی نیست؛ بلکه نشان میدهد در شرایط محدودیتهای بینالمللی، دسترسی پایدار به خوراک و تداوم تولید، همچنان یکی از معدود مزیتهای رقابتی باقیمانده برای پتروشیمیهای بزرگ کشور است.
در مجموع، تجربه بندرامام در سال ۱۴۰۴ یادآور یک واقعیت کلیدی است: در صنعتی که با ناترازی مزمن انرژی مواجه است، رشد نه از مسیر شعار و توسعه اسمی ظرفیت، بلکه از دل سرمایهگذاری در زیرساختهای خوراک و بهرهوری عملیاتی عبور میکند. مزیتی که اگرچه پرهزینه و زمانبر است، اما در بلندمدت میتواند مرز میان بقا و افول را تعیین کند.
